Księga gości

Paweł Lubański

Urodzony 25 stycznia 1788 r. w Bobrownikach, syn Stanisława i Marianny z Brzezińskich. 1 marca 1807 r. wstąpił do pułku strzelców pieszych Wojska Księstwa Warszawskiego jako furier (podoficer gospodarczy), 1 marca 1808 r. przeniesiony do 6 pułku piechoty. 30 lipca 1809 awansowany do stopnia sierżanta, od 14 grudnia 1811 r. adiutant podoficer, 9 stycznia 1812 otrzymał stopień podporucznika, 6 marca 1812 porucznik. 1 lipca 1813 r. przeniesiony do 1 pułku piechoty. Odbył kampanię 1809 r. W czasie kampanii 1812 roku walczył pod Bobrujskiem, Borysowem, Berezyną. W kampanii 1813 r. pod Reichenbergiem, Gabel, Altenburg , Penig. Ranny 9 września 1813 r. pod Obersdorf. 19 października pod Lipskiem dostał się do niewoli austriackiej. W armii Królestwa Polskiego od 3 lutego 1815 r. jako porucznik 8 pułku piechoty. 12 maja 1821 r. awansowany do stopnia kapitana. 24 maja 1830 r. otrzymał znak honorowy za 15 lat nieskazitelnej służby oficerskiej. W powstaniu listopadowym kapitan 8 pułku piechoty od 6 lutego 1831 major. 29 października 1831 r. przybył z województwa płockiego do Warszawy, stawił się w Komisji Rządowej Wojny i ponowił przysięgę wierności carowi. Dalsze losy nieznane.

 

Autograf podpisu kapitana Pawła Lubańskiego